Αντωνόπουλος Ε. - Γκουρνέλος Β.

ΑΚΟΥΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ "ΑΚΟΗ"

ΟΞΥΓΟΝΟΘΕΡΑΠΕΙΑ

 

Το οξυγόνο, είναι "φάρμακο" που χρησιμοποιείται από όλες τις ιατρικές, κλινικές ειδικότητες. Σε πολλές οξείες καταστάσεις είναι το πρώτο φάρμακο που χορηγείται και μπορεί να σώσει τη ζωή του ασθενούς. Η χορήγησή του πρέπει να ελέγχεται προσεκτικά, ταυτόχρονα με τον έλεγχο βατότητας των αεραγωγών, την επαρκή καρδιαγγειακή λειτουργία, τις συσκευές παροχής, τον προσεκτικό ορισμό της δόσεως και της διάρκειας χορηγήσεως και τον περιοδικό έλεγχο των αποτελεσμάτων χρήσεως (1). Η υπεροξία είναι επικίνδυνη για τους εκτεθειμένους ιστούς & καθώς προκαλεί μείωση της ελαστικόττηα του πνευμονικού ιστού και μείωση της στατικής διατασιμότητας, συγκριτικά ( (P < 0.01) με τους νορμοξικούς πνεύμονες. Από μορφομερικής απόψεως, στα πρόωρα νεογέννητα που εκτίθενται σε ικανές δόσεις οξυγονοθεραπείας, διαπιστώνονται διάταση των κυψελίδων και πάχυνση του τοιχώματός τους στις συνθήκες υπεροξίας, συγκριτικά με τη νορμοξία ( (P < 0.01).

 

To ACCP και το NHLBΙ έχουν ορίσει τις ενδείξεις οξυγονοθεραπείας:

  1. καρδιακή και αναπνευστική ανακοπή
  2. υποξαιμία (PO2<59 mmHg, SaO2<90%)
  3. συστολική αρτηριακή πίεση < 100 mmHg
  4. χαμηλή καρδιακή εξπώθηση και μεταβολική οξέωση (HCO3- <18 mmol/l)
  5. Σύνδρομο αναπ[νευστικής δυσχέρειας (αναπνευστικός ρυθμός>24 αναπνοές/λεπτό)
  6. πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την αναισθησία (βλέπε απόδοση Ο2).